เอ มันจะมีคนปัดขวาไหมนะ

เมื่อวานไปตัดผมมาครับ ตอนที่ช่างกำลังหวีหัวให้ผมอยู่ก็ถามว่า “ปัดซ้ายปัดขวาครับ?” เป็นคำถามที่ดีจริงๆ ผมตอบ “ปัดซ้ายครับ” พร้อมด้วยยิงคำถามที่คาใจผมมานานกลับไป “ปกติมันมีคนปัดขวาด้วยเหรอ?” ช่างยิ้มไม่ตอบ สงสัยคงไม่มีจริงๆ

หมีน้อยที่น่าสงสาร

ตุ๊กตาหมีที่ผมเตรียมไว้เป็นของขวัญเพื่อนคนนึง ปกติผมไม่มีนโยบายให้ของขวัญใครหรอกครับ เนื่องจากไม่ถนัดเลือกของที่จะให้เลยจริงๆ แต่เห็นเค้าเปรยๆ มาว่าอยากได้ แล้วเค้าก็เคยส่งของมาให้ เราก็เลยอยากตอบแทนเค้าคืนบ้าง แต่พอซื้อมาแล้วกลับมาพูดทำนองว่าไม่อยากได้ ก็เลยเซ็งสิครับ เรื่องเงินไม่เสียดายเท่าไหร่ เดี๋ยวเอาไปจับฉลากกันในออฟฟิศแทนก็ได้ แต่ความรู้สึกที่มันเสียไปนี่มันสุดๆ แล้วยังมีหน้ามาบอกอีกว่าไม่เป็นไร ไม่ขออะไรแล้ว แหม ถึงขอก็ไม่ให้แล้วล่ะจ๊ะ

ลงตัวซะทีกับ bbPress

ผมพึ่งจะเอา bbPress มาทำบอร์ดได้ไม่นาน ความจริงก็สนใจบอร์ดตัวนี้มานานแล้ว แต่ไม่ได้ใช้ซะทีเพราะความสามารถมันน้อยเกินไป โพสต์รูป โพสต์คลิปก็ไม่ได้ เห็นแล้วจำต้องส่ายหน้า

ผ่านไปหลายปี ความต้องการของผมเริ่มเปลี่ยน ผมต้องการบอร์ดที่เรียบง่าย ไม่ต้องมีลูกเล่นอะไรมากก็ได้ แค่เชื่อมดาต้าเบสกับ WordPress ได้ก็พอ bbPress จึงเป็นคำตอบ

แต่ก็ติดปัญหาอยู่บ้าง เนื่องจากบอร์ดเป็นสังคมที่ไม่ได้เล่นคนเดียว อย่างน้อยๆ ความสามารถพื้นฐานที่บอร์ดอื่นมีเราก็ต้องมี ผมจึงโมให้โพสต์ภาพ โพสต์คลิป เล่นสีตัวอักษร และทำอะไรได้อีกหลายอย่าง บางอย่างโมเองไม่ได้ก็ต้องพึ่งปลั๊กอิน ลองผิดลองถูกอยู่นาน ปลั๊กอินบางตัวออกมาหลายปีแล้วไม่มีการอัพเดตเลย ถ้าใช้แล้วเจอปัญหาก็ต้องแก้ด้วยตัวเอง กว่าจะลงตัวก็เล่นเอาเสียเวลาไปหลายวัน

สุดท้าย ผมพึ่งโมอวาตาร์ให้ดูคล้ายกับบอร์ด bbpress.org ไป แต่แบ็คกราวนด์คนละสี ผมไม่ได้มีความรู้เรื่องพวกนี้เท่าไหร่ แต่ไม่นึกว่ามันจะง่ายขนาดนี้ คิดว่าหลายคนน่าจะชอบมัน

เมื่อไอ้หนุ่มบ้านนอกอยากลองอาหารอิตาเลียน

วันก่อน ขณะที่เดินไปร้านอาหารข้างทางที่ไปกินประจำกับเพื่อน อยู่ดีๆ เพื่อนมันก็พูดขึ้นมาว่า “ลองกินร้านนี้ดูมั้ยกูเลี้ยง งบไม่เกิน 500 แต่มึงต้องออกก่อนนะ เพราะกูไม่ได้กดเงินมา”

ร้านที่มันจะเลี้ยงเป็นร้านอาหารอิตาเลียนครับ เห็นหน้าร้านเขียนไว้ว่าราคาเริ่มต้นที่ 75 บ. ก็น่าสนใจอยู่ แต่ติดที่ผมต้องออกก่อน เดี๋ยวมันไม่คืนให้ กลัวจะกลายเป็นเราที่ต้องเลี้ยงมันไป ก็เลยเดินเข้าร้านข้างทางตามเดิม

เมื่อวาน เพื่อนมันก็ยังพูดว่าจะเลี้ยงเหมือนเดิม แถมคราวนี้กดตังค์มาแล้วด้วย พอไปถึงหน้าร้านผมก็ถามเพื่อนว่า “เอาจริงเหรอ?” มันตอบว่าจริง ในเมื่อจริงก็เดินเข้าร้านไป

พอเปิดประตูเข้าไปเท่านั้นแหละ ร้านมันหรูกว่าที่เห็นภายนอกครับ ผมกับเพื่อนรีบปิดประตูเดินออกมาแทบไม่ทัน รู้สึกเสียหน้ามาก ด้วยความที่ผมเป็นคนที่เสียอะไรก็ได้แต่จะไม่ยอมเสียหน้าเด็ดขาด เลยชวนเพื่อนกลับเข้าไปใหม่ แล้วก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อเมนูมีแต่ภาษาอังกฤษกับญี่ปุ่น มีแต่ภาษาจริงๆ ครับ ไม่มีรูปเลย แถมจานที่ถูกสุดก็ 160 บ. เป็นออร์เดิฟครับ คงสั่งเมนูนี้ไม่ได้ ผมนั่งคิดอยู่นานก็ตัดสินใจสั่ง “สปาเก็ตตี้ คาร์บาโรนา (Spaghetti Carbarona)” ราคา 290 บ. มา 2 จาน เนื่องจากเพื่อนผมเป็นจอมลอกเมนูเวลาทานข้าวอยู่แล้ว ผมยังเคยคิดที่จะสั่งขี้กับน้ำล้างจานดูสักครั้ง อยากรู้ว่ามันจะยังลอกอยู่อีกไหม เอิ๊กๆ

เด็กเสิร์ฟหายไปสักพักก็เอาขนมปังกับถ้วยเล็กๆ ใส่อะไรสักอย่างที่ดูน่าจะเป็นน้ำจิ้มไม่ก็เครื่องเคียง พร้อมเสิร์ฟน้ำ ในตอนนี้ผมอยากเอามือกุมขมับมาก แต่ไม่อยากเสียหน้าก็ต้องเก็บอาการไว้ คือในถ้วยเล็กๆ ถ้วยนึงเป็นครีมม้วนเป็นก้อนเล็กๆ กับอีกถ้วยเป็นมะเขือเทศที่ผ่านการปรุงด้วยวิธีอะไรสักอย่าง ดูคล้ายๆ ยำ เหลือบไปมองขนมปังแล้วก็เกิดคำถามขึ้นในใจว่า oO(กินยังไงวะ กินเปล่าๆ ได้มั้ยเนี่ย?) เด็กเสิร์ฟหยิบผ้ากันเปื้อนที่ม้วนๆ ตั้งอยู่บนโต๊ะ คลี่ส่งให้ ในหนังเรามักจะเห็นเค้ายัดใส่คอเสื้อ ไอ้เราใส่ไม่เป็นก็เลยถาม “ต้องใส่ด้วยเหรอ?” เด็กเสิร์ฟก็ยิ้มแล้วถามว่าสปาเก็ตตี้จะเอาแบบแห้งหรือแบบครีมคะ? “ห๊ะ แบบครีมครับ” ผมตอบ คือผมก็ไม่รู้ความแตกต่างของมันหรอก แต่ไม่ชอบกินอะไรแห้งๆ

เด็กเสิร์ฟหายไปพักใหญ่ พออาหารมาเสิร์ฟหน้าตามันเป็นแบบนี้ครับ

Pic from Internet

พูดก็พูดเหอะ หน้าตามันดูไม่น่าอร่อยเลย แล้วมันก็ไม่อร่อยจริงๆ มันมากๆ ผมกินได้ไม่กี่คำก็แทบอยากจะให้คิดเงินเดินออกจากร้านไปเลย แต่เดี๋ยวเค้าจะหาว่าเรากินไม่เป็นก็เลยพยายามกินได้ครึ่งจาน ขณะที่เพื่อนกินไปได้ไม่กี่คำ น้ำสับปะรดที่มันสั่งมาก็ไม่ยอมกิน ผมก็เลยบอกงั้นคิดเงินแล้วไปเหอะ ทั้งหมดราคา 800 กว่าเกือบ 900 ผมจำไม่ได้เพราะไม่ได้จ่ายเอง อาหารที่กินมีสปาเก็ตตี้ 2 จาน น้ำสัปปะรด 1 แก้ว น้ำเปล่ามองเฟลอ ขนมปังที่ไม่ได้สั่ง เป็นมื้อที่แพงและไม่คุ้มสุดๆ ผมเกรงใจเพื่อนเลยหยิบแบ็งค์ย่อยเท่าที่มียื่นให้มัน 300 คือจริงๆ ก็จ่ายส่วนของตัวเองนั่นแหละ เพราะน้ำสับปะรดของมันแก้วละ 100 กว่าบาท สรุป มื้อนี้มากินบรรยากาศเพียงอย่างเดียว อ้อ ได้ประสบการณ์ชีวิตมาหนึ่งอย่าง กินสปาเก็ตตี้ทีหลังอย่าสั่งแบบครีม =”=

ลูกหมาน่ารัก

ช่วงนี้เวลาเดินไปขึ้นรถก็จะเห็นหมาน้อยสองตัวนอนอยู่กับแม่มันแบบนี้แหละ แต่เมื่อวานเห็นมันนอนกันครบ(?)สี่ตัวเลยขอแชะรูปมันมาหน่อย